دیروز برای یه مشکل کامپیوتری دست به دامن گوگل شدم که عاقبت هم حل نشد. ولی پیشنهادهای گوگل وقتی میخواستم کلمه مشکل رو تایپ کنم جالب بودند. تصویر گویاست و شرح نمیخواد.

دیشب یک پرنده ی کوچک سیاهِ سینه سپید (اسمشون ساره؟) روی درختِ نمیه لختِ  پشت پنجره اتاقم خوابیده بود! توی اون باد و سرما شاخه ای رو برای خودش پیدا کرده بود که کمتر تکون بخوره و خودش رو حسابی پف کرده بود و شده بود اندازه یه توپ هند بال! صحنه ی خیلی قشنگی بود برای عکس گرفتن ولی نتونستم چیز خوبی بگیرم! عوضش یک عکس از دختری که گوشه ی حیاظ سیگار میکشید گرفتم و فکر کردم عجب عکسی گرفتم! ولی توی صفحه ی مانیتور تازه متوجه شدم که اصلا اون چیزی که می خواستم نیست! پس تصمیم گرفتم بیفتم به جون عکس و یه ذره ادیتش کنم! با مخلوط کردن چند تا اکشن و دستکاری های دیگه اینی شد که این بالاست! اصولا عکس ادیت کردن سه تا چیز اساسی میخواد:

1 -دانش فتوشاپی (یعین همه ی فیلترها و ایفکت ها و تنظیماتشون و غیره رو بشناسی

2- ذوق و خلاقیت و ایده

3- اعصاب و حوصله و علاقه

اگر اولی رو نداشته باشی هم با دومی و سومی هم میشه یه کارایی کرد ولی آزمون و خطاست دیگه!

اگر به فتوشاپ علاقه دارید حتما این صفحه رو ببینید؛ 100 تا تمرین خوب فتوشاپی داره. مثلا من از اینجا فهمیدم که چقدر خنگم که فکر میکنم همه عکسهای اینطوری ای که توی فلیکر میبینم از قِبل دوربین و عکاسه! نگو از این ادیتا میکنن! بعدشم یه سری به DeviantArtِ دوست داشتنی من بزنید که کلی اکشن خوب هست توش و یه عالمه چیزهای بدردبخوره دیگه!

پ.ن. خدائیش اگر کسی یک دهمِ من هم وقت گذاشته بود واسه فتوشا| تا حالا یه چیزی شده بود! من همه ش چهارتا ابزار بلدم و هیچ چیز جدید یاد نمیگیرم! خجالت داره!

دریاچه یخ زده

دیروز توی اون پارک یخ بسته ی خلوت من تنها نبودم! سه نفر دیگه هم بودند که برای پرنده ها غذا آورده بودند! آدم احساس خوبی به ش دست میده اینجور چیزها رو میبینه!

فضولی

دیروز بالاخره همسایه های جدیدمون که به این زودی انتظارشون رو نداشتیم اومدن از خودم خنده م میگیره که با اون همه عجله ای داشتم و دیرم شده بود وسط آماده شدن برای رفتن که صداهایی شنیدم و از چشمی نگاه کردم ببینم چه خبره، تا دیدم اینان زودی در رو باز کردم و باهاشون سلام علیک کردم و خودم رو معرفی کردم و خوش آمد گفتم و یکم اطلاعات دادم در مورد محیط! احساس فضولیت مفرط کردم! حاضرم قسم بخورم (شاید کمی اغراق میکنم) که هیچ وقتی در زندگیم نه این کار رو کرده م و نه امکانش هست که در آینده بکنم. شاید واقعا کار عجیبی نکردم ولی حداقل برای خودم عجیب بود که این رفتار ازم سر بزنه، منی که خیلی سخت با آدم ها آشنا میشم و علاقه ای هم نشون نمیدم تا طرف علاقه نشون نده. دوست دارم کشف کنم ببینم علت رفتار یهویی و بی اختیار دیروزم چی بود!

دیروز توی جیب کاپشنم جاکلیدی کوچیکی رو که شب آتیش بازی به عنوان تبلیغات شرکت Connexions بهمون داده بودن پیدا کردم. یه چراغ کوچولو با نور قرمز داشت. وسوسه شدم تا شب صبر کنم و یه دونه از اون عکسایی بگیرم که زمان نوردهی بالا دارن و فرصت داری یه چیزی بنویسی! نتیجه ی جو گیری هم شد این عکسی که دیشب قبل از خواب یادم افتاد بگیرم.

دیروز (دیشب) داشتم پا میشدم که برم بخوابم که چشم افتاد به این شلختگی هارمونیک(!) روی میز! یه ورق A4 سفید که هر چی چیز آبی رو میز بود روش جمع شده بود کاملا تصادفی! برام جالب بود این ترکیب آبیِ تصادفی! به این فکر کردم که بیام محض تنوع توی عکاسی سوژه های تک رنگ انتخاب کنم! مثلا اولین سوژه به خاطر این اتفاق “آبی” خواهد بود! اول توی وسائل و دور و بر خودم بعد هم توی محیط! ببینم نتیجه چی میشه!

پ.ن. بعد از مدت ها بالاخره یه سوژه غیر خوراکی قابل نوشتن که یادم بمونه پیدا کردم!

دیروز جای شما خالی کوبیده زعفرانی تک نفره زدیم به رگ! کباب که حتما منقل و زغال و سیخ و بادبزن نمی خواد! غربت نشین ها هم میتونن بدون امکانات کوبیده بپزن! چطوری؟ نصف یک پیاز کمی بزرگتر از متوسط رو روی 100 گرم گوشت چرخ شده رنده میکنید. خوب معلومه که بهتره پیاز آب نداشته باشه. اینقدر هم میزنیمش با دست یا چنگال که خوب چسبنده بشه. یادم رفت بگم یک چهارم یه دونه از این قرص عصاره های آماده مثل گالینا بلانکا و الیت و … (مگی رو توصیه نمیکنم چون نمک نداره!) رو هم پودر میکنیم میریزم توش و یعد هم یه مقدار دلخواهی زعفرون رو توی مقدار خیلی خیلی کمی آب جوش حل میکنیم و میذاریم قشنگ رنگ بده و یخورده ش رو میریزیم توی مخلوط گوشتمون بقیه رو هم میذاریم برای حال دادن به برنج! خلاصه حسابی ورز میدیم. بعد توی ظرف فر یه ورق آلمینیوم میذاریم. کبابمون رو یا یه لوله سی سانتی میکنیم و پهن میکنیم روی آلومینیومه یا هم اینکه دو تا 15 سانتی ازش در میاریم! یه گوجه هم از وسط نصف میکنیم و میذاریم اینور اونورش! بعد هم اینقدر میذاریمش توی فر بمونه که دیگه فکر کنیم الانه که بسوزه!! برنجمون هم که حتما پختیم دیگه! تازه ته دیگشم سیب زمینی گذاشتیم که بیشتر به خودمون حال بدیم و یه قسمتش رو هم زعفرونی کردیم. همین دیگه ماست و مخلفات میاریم و میشینیم نوش جان میکنیم!

البته من عجله کردم برای خوردن و عکسش رو نگرفتم و مجبور شدم عکس دزدی کنم! از این عکس هم خوشگلتر بود

دیروز متوجه ش شدم. همونجا پائین دیوار پروجکشن نشسته بود و به قیافه های گیج منگول بچه های کلاس نگاه میکرد. پاهاش که روی موکت کف زمین کنده کاری شده، جای پایه های دو تا شاید وایت برد پهلو به پهلو بوده که دیگه نیستن. و تنش هم که لم داده به قرنیس جای چسبیِ که یه نفر بی دقت کنده. اما یه آدم با ذوق که حتما از درس و کلاسش خسته شده بوده چشمش میفته به یه تنه ی بدون سر روی موکت و قرنیس ها و برای خودش میره یه کله ی بی ریخت و بی ملاحظه میذاره روی تنه تا دفعه های دیگه سرش گرم باشه. حالا دیگه این شخصیتِ مقیم کلاس با من هم دوست شده! گاهی به هم چشمک هم میزنیم دور از چشم استاد!

دیروز تمام مدت کلاس بعد از ظهر فکرم به دکمه ی شلوارم بود! توی شلوارم جا نمی شدم! صبحش اینطوری نبود ها! بعد از نهار اینجوری شد. دلم می خواست بازش کنم که بشه یه نفس عمیق بکشم! خلاصه تحملش کردم و تمام شد! پریروز با وجود تمام محاسباتی که کرده بودم بازم 2000 کالری خوردم! خجالت داره! ولی خوب گرسنه م بود چکار کنم! عوضش دیشب شام نخوردم. بجاش هرچی آلبالوترش با خودم آورده بودم نوش جان کردم! مشکل من فقط کالری های اضافه نیست، مشکل اصلی ورزش نکردنه و اینه کا آدم رو بیریخت و قناص میکنه! تازه اوائل اینقدر پر خوری نمیکردم! همه ش تقصیر همخونه هامه که خیلی میخورن و چاق نمیشن! پریشب رفتم که برای خودم یدونه تخم مرغ نیمرو کنم و با دو تیکه نون بخورم! اما دیدن آشپزی بقیه باعث شد که نظرم عوض شه و FishCacke بپزم با کلی مخلفات من جمله قارچ و پیاز و فلفل دلمه که توی روغن و سس سویا تفت داده شدن و گوجه و خیار و پنیر و سس تارتار و نون باگت تخمه ای و غنی شده ساندویج درست کنم و بخورم و حالشو ببرم و وزن اضافه کنم!

شدیدا به یک رژیم مناسب غذایی و یک برنامه ی مرتب فعالیت بدنی نیازمندم! دلم به این پارک و پیاده روی و کمی دویدن دور دریاچه اونم صبح های زود خوش بود که با حرف های صدف و جوانا از خطرناک بودنش به فنا رفت! من موندم و این اتاق و چهارتا شلنگ تخته که کی وقت و حوصله داشته باشم که بندازم!

پ.ن. خیلی زشته آدم عکس آشغال غذاشو بذاره تو وبلاگش! یه چیزی در حد قباحت داره!

پ.ن.2. چقدر بهت بگم با فلاش عکس نگیر؟