دیروز که این دو تا دختر رو دیدم که روی چمن های Eldon Squer داشتن از خوراکی شون به کبوترها میدادن یاد کلاغ های پارک نیاوران و این وبلاگ افتادم! گفتم بیام و بعد از این همه مدت اعلام حضوری بکنم در دیروز بلکه دوباره دستم راه بیفته و زود به زود آپدیت کنم!
دیروز هوس کرده بودم برای خودم اسپاگتی بپزم! تازه دستم هم می اومد یه نفره ش چقدر مواد می خواد! شروع کردم پیاز خورد شده رو سرخ کردن که بعد از کمی تفت دادنش نمک و زردپوبه رو بهش اضافه کردم و یخورده زیاد از حد سرخ شد، گوشت رو که اضافه کردم به جای پودر فلفل از همون فلفل کبابی ها گذاشتم! یه دونه کوچولو. آخرش هم مقداری پودر لیمو عمانی و رب گوجه و مقدار خیلی کمی آب برای اینکه خشک نباشه مایه ش! قسمت سخت ماجرا پخت خودش بود! یه مقداری ماکارونی رو توی یه قابلمه کوچولو آب جوش و روغن و نمک ریختم! فکر کنم یه نیم ساعتی بالای سرش ایستاده بودم که نرم شه! ولی مگه شد! داشتم به غلط کردن می افتادم! همون ماکارونی دمیِ خودمون راحت تره! حالا جالبیش اینه که بعد از اینکه آبکشش کردم یهو نمی دونم چی شد که آب سرد رو باز کردم و شروع کردم شستنش!!! انگار هرچی توی آب کشِ باید شسته بشه! خلاصه جاتون خالی اسپاگتیِ یخ زده میل کردیم با مقادیر متنابهی خیار! از بس که اون فلفله تندش کرده بود!
دیروز باید یه جوری از خجالت شکمم در می اومدم! تخم مرغ توی یه همچین موقع هایی خوب جواب میده ولی خب اخه چقدر تخم مرغ با اون قیافه ی تکراری و بی ریختش! لااقل نیمرو خوشگلتره! گفتم بیام یه ابتکاراتی بزنم یه کوکو درست کنم! حالا گرچه کوکو نشد و بیشتر توی مایه های املت شد ولی بد نبود!
البته اولش تخم مرغ رو هم زدم که ورقه ای در بیاد ولی بعد فلفلِ کبابی که به دلیل تند بودن خورده نشد و دو تا قارچ و یه گوجه ی کوچولو خُرد کردم و با نمک ریختم توش! یه اشتباه بزرگم این بود که نمی دونم به چه دلیل بیخودی شیر هم قاطیش کردم و همین موقع پخت باضافه ی آب قارچ باعث شد که قالبی نشه! اصلا به یاد سیب زمینی هم نبودم! سوسیس و کالباس هم نداشتیم وگرنه حتما مزه ی بهتری میگرفت! به هر حال با اینکه قیافه ی خوبی نداشت ولی مزه ش بد نبود و با نون یه چیز شکم پر کن بود!
دارم تمرین میکنم 
دیروز تصمیم گرفتم یک کمی به خودم فرصت تمرکز و فکر کردن و تنها بودن بدم. برای همین کمی بعد از اذان مغرب که دیگه شلوغی های رسیدن به افطار گذشته و بیرون خلوت تر و ساکت تره رفتم بیرون. ماه که برای شب سوم کمی بلند بود، من که هیچوقت درست نفهمیدم که چی به چیه توی این آسمون. سعی کردم ازش عکس بگیرم ولی خوب نشد. سه پایه نداشتم! رفتم اون پارک کوچیک نزدیک که برِ خیابونِ. بر خلاف انتظارم خیلی هم خلوت نبود. یه پیرمرد نشسته بود نون و پنیر و چای میخورد. یه دختری پشت میز شطرنج داشت چای و خرما میخورد. دو تا مرد میانسال دیگه با دستگاه ها ورزش میکردند. چند تا پسر توی چمن ها توی تاریکی پارک نشسته بودن و ورق بازی میکردن. یک سری آدم ها هم می اومدن و میرفتن. خواستم بشینم ولی راستش جرات نکردم! به نظرم جای امنی نیومد. برای همین خودم رو با دستگاه ها سرگرم کردم و سعی کردم فکر کنم به آینده. ولی زیاد نتونستم تمرکز کنم.
گفتم برم پارک بالایی که مغازه هم داره و خانوادگی تره! بشینم بستنی بخورم و تنها گشتن و خوردن رو مزه مزه کنم! یه بستنی خریدم و چشم خورد به یه بستنی دیگه از این کاله ها که توی ظرفن! نوشته بود نعنایی با تکه های شکلات! خریدم برای خونه! دنبال یه جایی برای نشستن گشتم. یه خانومی نوه هاشو آورده بود پارک بازی کنن. اونورترش یه نیمکت خالی بود. نشستم و شروع کردم بستنی خوردن. هنوز حس نگرفته بودم که متوجه سر و صدای صحبت های مبهمی که از روبرو می اومد شدم. دو تا خانوم که به سن و سالشون میاومد مادر و دختر باشن نشسته بودن. فقط مادره صحبت میکرد. دختره خیلی ساکت و بی چاره گوش میداد. از تن صدا و حرکات خانومه معلوم بود از یکی گلایه میکنه. شاید از شوهرش!
فکرم رفت سمت زندگی و مشکلاتش و مسخره بودنش!! بستنی عروسکی میهن زیاد بهم نچسبید. دنبال یه گربه بودم که باقی بستنی رو بدم بهش ولی پپدا نشد و تا ته شو خودم خوردم. وقتی پا شدم آشغالش رو بندازم توی سطل متوجه زوج جوانی شدم که اول راه بودن! روی نیمکت پشتی توی بغل هم نشسته بودن و خوشحال بودن. برگشتنی از کنار گل فروشی رد شدم. بوی خیلی خوبی می اومد. همیشه اینجور وقتا دویت دارم برم تو و بگم همون گلی رو که این بو رو میده به من بده! با اینکه تازه فقط یک ساعت از افطار گذشته بود ولی خیابونها دوباره شلوغ شده بود. ماه هم کم رمق داشت غروب میکرد.
اصلا فکر نکردم! احساس تنهایی هم نکردم! شاید باید بگم چه بهتر که نمیرم تو حس! ولی از اینکه تمرکز ندارم خوشم نمیاد! لازمه فکر کنم، خیلی زیاد!
دیروز با دو تا از اراذل به بهانه ای جیم شدیم و رفتیم تک خوری! پیتزا چمن دو تا پیتزا خریدیم و رفتیم یه جایی توی چمن های پارک نیاوران نشستیم و شروع کردیم به خوردن. یه کلاغی هم اومد همون دو رو بر ما و هی راه میرفت، بی سر و صدا! یه تیکه از نون براش پرت کردیم و دیدیم با چه ولعی خورد. یه تیکه دیگه پرت کردیم و باز از اشتهاش ذوق کردیم! به چند ثانیه نکشید که یک کلاغ شد بیست و پنج کلاغ! بدون اینکه هیچ صدایی از هیچکدوم در بیاد! اینقدر هم باهوش جهت یابی میکردن و به هر طرفی که براشون پرت میکردی میرفتن که ما اصلا از شدت جو زدگی نفهمیدیم کی دو – سه قاچ پیتزا مهمونشون کردیم! تازه اینقدر هم سرمون گرم بود که تازه بعد از اینکه پاشدیم و آشغالا رو انداختیم دور یادمون اومد که یه عکسی هم از صحنه به یادگار بگیریم. ولی دیگه پراکنده شده بودن و فقط 8 تاشون تو عکس معلومن! عکس هم با موبایلِ یکی از اراذلِ و من نگرفتم. خلاصه که هنوز تو کف هوش و تیزبینیِ کلاغ هام! بیخود نیست که می گن آدم دفن کردن رو از کلاغ ها یاد گرفته!
انبار خوراکی های من ملغمه ی اخبار