دیروز چندتا فیلم آموزشی فتوشاپ دیدم! یکیش طریقه رنگ آمیزی دیجیتالیه یه نقاشی بود. همچین خوشم اومد! به فکرم رسید که یکی از کاراکترهای مورد نظرم رو لااقل به صورت دو بعدی هم که شده زنده کنم. همون قورباغه های بهاره که از 7-8 سال پیش بجا موندن. جای شما خالی همینجا سر میز کارم یک برگه برداشتم و یه قورباغه ی خشن کشیدم (اون موقع ها برام معنی داشت این شخصیت). از ناهار که برگشتم اسکنش کردم و در عرض 3 سوت عین بچه های بی حوصله و تنبل که وقتی می خوان یه چیزی رو رنگ کنن مدام از خط بیرون میزنن رنگش کردم! با اینحال خوشم اومد ازش! D: قورباغه ی خودمه!
پ.ن. به جون خودم بیکار نیستم! اینا همه ش 20 دقیقه هم نشد! ظریف کاری که نداشت! تازه میخوام یه پرینت رنگی هم ازش بگیرم بزنم سر در اتاقمون که وارد نشوید و اینا! D:
پ.ن. به معجزه ی (همون کاربردِ – شاید هم یکی از کاربردهای) Opasity در فتوشاپ پی بردم! بسی ذوقیدم!
در واقع فقط به تبریکاتی که اومده بود طی این دو هفته جواب دادم و چند نفری هستن که باید بهشون تبریک میگفتم، که نگفتم! و فکر نمیکنم دیگه وقتش باشه. به هر حال همین قدر هم غنیمت بود! بار بزرگی از رو دوشم برداشته شد! آخیــــــــــــــــــتش!
